Lets go back naar diagnose nummer 2

Gepubliceerd op 30 september 2018 om 13:24

Omdat er alweer bijna een jaar voorbij is sinds ik de tweede keer diagnose heb gekregen en ik er destijds niet veel over heb gedeeld, wil ik er graag even wat over schrijven. Veel mensen vragen zich af hoe dit heeft kunnen gebeuren, want alles ging zo goed, ik zag er zo goed uit en deed alles weer zoals ik voor de kanker deed.

 

Waar ik bij de eerste keer diagnose een duidelijke knobbel in mijn borst voelde verliep het deze keer anders.
Sinds mijn laatste chemo was ik weer aan het werk. Ik voelde me goed maar was moe als ik op school aankwam. Vreemd want het was maar zes kilometer fietsen..... ik gooide het destijds op de nasleep van de chemo en dat ik gewoon nog een slappe dweil was :). Natuurlijk was ik bang dat het iets anders was maar zelfs de oncologen zagen dit niet helemaal aankomen.

 

Naast werken was ik zoals altijd enorm sociaal en ging ik regelmatig op stap. Ook het weekend de week voor mijn tweede diagnose ging ik op stap. Er werden verschillende alcoholische drankjes gedronken en het was een geweldige avond. De dag erna was ik enorm brak en voelde mijn buik niet helemaal oké. Maar zoals mij is geleerd: 's avonds een vent, 's ochtends een vent en dus mocht ik me niet aanstellen. Het was vast een enorme kater....weetje wel, zo'n dikke rode :) hahahah nee geintje.

De week na het avondje stappen ging heel traag. Toen was daar op woensdag een telefoontje van mijn beste maatje. Zijn moeder had ook borstkanker gehad en hij vertelde me dat het uitgezaaid was door haar hele lichaam. Ik kreeg kippenvel en dacht meteen: ik moet naar de dokter, wat ik voel is niet oké. Zo gezegd zo gedaan. Mijn bloed werd getest, er werd wat gevoeld hier en daar en op dat moment kon het nog van alles zijn zoals bijvoorbeeld een galblaasontsteking . Nou, ik hoopte het van harte! Mijn bloedwaardes waren niet enorm verontrustend maar toch werd er een echo gepland. En dat was het moment waarop de wereld onder mijn voeten vandaan schoot.

Ik lag op de behandeltafel. De radioloog die het onderzoek deed vroeg me of ik nog onder behandeling was, want wat hij zag was verontrustend.... Toen ging het lampje uit en begon alles opnieuw. Gesprekken in het ziekenhuis, met een arts die me vertelde dat hij verwachtte dat het uitgezaaid was, me niet meer kon helpen en tegelijkertijd de telefoon die rinkelde opnam....What the hell!!!! Ik wilde hem wel over de tafel trekken maar mijn lichaam was verdoofd. De punctie volgde en toen was het moment van de waarheid daar. Precies dezelfde kanker van mijn borst heeft mijn hele lever overgenomen en er zijn verschillende plekken in mijn botten waar de kanker ook al zijn intreden heeft gemaakt.
Het leven stond stil...alles wat gebeurde ging aan me voorbij en toen... toen moest ik leren dealen met deze klote ziekte. 

Inmiddels zie ik de kanker net als Venom, een villain uit Spider man, die mij van binnen helemaal kapot probeert te maken. Ik zeg probeert omdat ik deze strijd niet zomaar opgeef! You "slecht woord, slecht woord", you aint gonna win this battle! 

Liefs Naomi
x

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Léonie van der Velden
3 jaar geleden

Beste Naomi,
Knap van je dat je het schrijven weer hebt opgepakt na zo' n heftige diagnose. Ik hoop dat het je helpt om zo goed en zo kwaad als het kan met deze rotziekte om te gaan. Petje af voor je optimisme. Ik bewonder je doorzettingsvermogen. Liefs Léonie ❤

Naomi
3 jaar geleden

Thank you! x

Minke
3 jaar geleden

Hey lieve Naomi,
Goed om alles op (van je af-) te schrijven!
Je bent een prachtige, sterke meid met een flinke, goede dosis humor!
Zet m op kanjer!! Veel liefs! Minke😘

Naomi
3 jaar geleden

xx Thanks!

Mieke Tijssen
3 jaar geleden

❤️

Naomi
3 jaar geleden

xx

Bren
3 jaar geleden

❤❤❤

Naomi
3 jaar geleden

:)

Esmee
3 jaar geleden

Wauw Naomi,
Ik vroeg me al een tijdje af hoebhet met je ging na ik ‘t K nieuws vorig jaar van Tinus hoorde. Stoer dat je er weer over schrijft! Zet m op! Zo knap hoe je hier mee om gaat.

Naomi
3 jaar geleden

Dank je!! x

Your Highness
3 jaar geleden

Mooi mens, ik heb je leren kennen omdat we allebei in hetzelfde schuitje gezeten hebben. Gewoon een keertje kanker hebben en that's it, life goes on. Dat het voor jou anders loopt kan ik me maar moeilijk voorstellen, wat zo bekend tussen ons voelde is nu zo onbegrijpelijk voor me. Daarom ben ik blij dat je weer schrijft en ik hoop dat het je goed doet. Keep kicking ass, as always!

Naomi
3 jaar geleden

I will!!! Thank you breastie!

Helma
3 jaar geleden

Heel veel bewondering voor jou, dat je weer gaat schrijven. Heb je 1e blogs ook gelezen, met een lach en een traan. Wens je heel veel positieve kracht.

Naomi
3 jaar geleden

Dank je! :)

Anke
3 jaar geleden

Hè pracht mens, wat super goed dat je je verhalen weer op "papier" gaat zetten. Ondanks dat ik je helaas niet meer zie kan ik zo nog wel mee lezen/leven. Hopelijk treffen we elkaar nog ergens, ooit...in ieder geval een dikke knuffel voor jou! X

Naomi
3 jaar geleden

Lijkt me erg gezellig!! Misschien weer keer een bakkie ofzo doen! x

Leanne
3 jaar geleden

Zo trots op m'n meisje 🤗❤️

Naomi
3 jaar geleden

Love you mamsie!

Marijke van Vlerken
3 jaar geleden

Lieve Naomi,
wat verschrikkeleijk triest voor je om dit mee te maken en ik kan wel zeggen; ik leef en voel met je mee maar dat is niet de waarheid, jij voelt en merkt het ik niet. Wat ik wel doe is mijn lijf en leden, kennis en kunde inzetten om zoveel mogelijk geld bij een te krijgen om deze ziekte te genezen. Lieve meid blijf proberen zo positief te blijven, vele heeft het geholpen ik hoop jou ook. Mocht ik je ergens mee kunnen helpen, twijfel niet en vraag het me. Ik denk nog vaak aan al die leuke momenten bij Folk Woods die we met elkaar door brachten, wat was je nog een klein meisje toen. Ik weet niet of het helpt maar ik hou veel van je.
Marijke

Naomi
3 jaar geleden

Wat een lieve woorden! Dank je! xx